Na het opstaan een ontbijt idem als de lunch en het avondeten (amazonevis, rijst, bruine boontjes, salade van tomaat, komkommer en ui, maniok en een rasp van farinha) konden we onzebagage nog verder splitsen voor een nacht in het oerwoud. Maar eerst nog een wandeltocht door het amazonewoud om verteld te krijgen welke (medicinale) planten hier groeien. We hebben onder andere gezien hoe rubber gewonnen word,uit welke boom je water kunt tappen, medicijn tegen malaria, viks vapoureus bij hoodpijn en luchtwegen. Gelukkig gaat het elke dag beter met het portugees van Erik want onze engelstalige gids Nicky bakte er niet veel van. Silva (of heet hij nu Zè, of toch Jose uitgesproken als Gozè).

Na de lunch hebben we onszelf en de tassen klaar gemaakt voor slapen in de jungle. Ondertussen werden we van gids en reisgenoten gewisseld.Wij werden hier wel blij van want deze gids (Robert in Engels, Arnaldo voor Portugezen en zijn indianennaam zijn we weer vergeten, Ronaldo voor ons haha...) vertrouwden we meer.

Slapen in de jungle was wel even zwaar voor de kinderen. Op een constructie van boomtakken werd een blauw zeil gespannen en aan de stammetjes kwamen de hangmatten met muskietennetten gehangen. Helaas regende het heel hard net toen we naar osn 'kamp' liepen. Dus we waren drijfnat. Maar een douche in een waterval maakte destemming bij Nina en Luc weer wat beter. De gids slachte 2 kippetjes en legde zebij een vuur te roosteren.

Zaterdags hebben we kamp opgebroken en op weg naar Anavilihana estuaria kregen we te maken met regen, golven en wind. Reddingsvesten aan, we waren niet blij meer. Zelfs de gids niet. Gelukkig klaarde het na een tijd weer op en zijn we uiteindelijk rond 12 uur terug bij de lodge aangekomen. Hier hebben we alles op de hete planken te drogen gelegd want 's avonds zouden we weer door naar de natives. Gelukkigwerd het weer goed en losten we de medereizigers zodat we alleen met Arnaldo overbleven. De man en vrouw die wij bezochten wonen in een huis op palen. Vroeger hadden ze een maniokplantage maar nu kregen ze 'oldmans-money' en 'oldwomens-money'. Pensioen dus... Nina en Luc vonden dit ook heel aardige mensen en het vervelende gevoel van de ochtend loste al meer op. Omdat er niets was om mee te spelen hebben we een wedstrijdje bootjes bouwen gedaan. Erik en Nina tegen Luc en mij. Met gevonden materialen en de toevoeging van een touwtje van de man hadden we veel plezier. En zij weer om ons.

Arnaldo kookte een lekker kippotje met rijst en voor Nina komkommer met een gekookteitje. Slapen in een hangmat is wennen: ik kon er niets van maar de rest gelukkigwel. Nina voelde zich eindelijk zo op haar gemak dat ze voor het eerst weer eens eerder ging slapen als de rest!

Zondag: de laatste dag van de tour. Vroeg opstaan om te zwemmen met de dolfijnen. Arnaldo brouwde al vroeg (4 uur) een Cafe Zinho, een zoete koffie. Die hier echt heerlijk is maar ja wat verwacht je ook: This is Brazil!

Om 5 uur voeren we naar een bosje boomtoppen in het water. Daar pikten weeen Duitse moeder en haar 14jarige dochter op. Na een kanotocht van ruim 2 uur kwamen we even na 8en aan bij het dolfijnenezwemmen. De hele rivier zit vol met golfinho's maar deze enefamilieis begonnen met voeren en nu weten de dieren dit zodat ze hier in de buurt blijven.

Ruim 2 uur hebben we gezwommen. Hele gladde beesten die heel leuk bij ons in de buurt kwamen.

Op de terugweg had onze Arnaldo een cachassa (51% suikerrietrum) te veel genomenen het biersmaaktehem ook heel lekker dus we dedener een paar uur langer dan anders over... De Duitsers werden al minder blij,gelukkig hadden wij al het eenen ander met hem meegemaakt zodat we hem bleven vertrouwen. De gemiddelde Braziliaan praat graag. Over van alles en nog wat, ook de mannen. Arnaldo werd er ook openhartiger van.

Na een ongeplande duik midden in de rivier bereikten we uiteindelijk (uren later) de lodge. Na een snelle lunch, een douche en alle bagage weer bij elkaarverzamelen moesten we afscheid nemen. Heel apart hoe snel plaatsen en mensen als eigen aanvoelen. We hadden allemaal wel wat langer willen blijven denk ik. En Luc was erg onder de indruk van de prikkende tranen bij 'onze' gids. (Hoewel wij dit meer weten aan de grote hoevelheid drank was het ook aandoenlijk...)

In Manaus zijn we de 2 blokken terug naar osn hotel gelopen en hebben hier een mooiere kamer dan de vorige gekregen waardoor het nu lijkt alsof we een heel ander hotel hebben gekregen. Luxer en leuker.

Wat eenbelevenis weer, zeker een om goed te onthouden. Maar dat moet lukken want Erik heeft 98 foto's op 1 batterij kunnen nemen, de lodge had geen stroom dus opladen was er niet bij. Helaas kan ik er nu geen publiceren want hoewel ik in een internetcafe zit is de snelheid abominabel.